„Cheater”, „cziter-lama”, „idioto nie czituj”.
Jestem pewien, że każdy z nas to zna. Dlatego właśnie postanowiłem poruszyć temat – po co ludziom te wszystkie oszustwa?
Producent wypuszcza na rynek grę, która ma dawać rozrywkę, oddziaływać na nas pozytywnie swoimi aspektami, zachwycać.
Czasem też jednak – denerwować czy utrudniać dalsze poczynania.
Po co istnieje ta druga opcja? Żeby nauczyć nas grać, co chyba oczywiste. „Jeśli pomyślisz tu i tu, zrobisz to i tamto, w końcu ci się uda”.
Ale. ALE znajdują się ludzie, którzy na takowe myślenie nastawieni zbyt optymistycznie nie są.
Zamiast posiedzieć jeszcze tę dodatkową godzinę, w naprawdę ekstremalnych sytuacjach wytężając umysł – oni wolą zrobić wszystko na skróty.
W tym celu wstukują w Wielkim Googlu nazwę gry, po której dodają magiczny ciąg znaków „cheats”. I koniec przyjemności.
Tak, przyjemności, bo gra, która zrobiona została bardzo dobrze – będzie sprawiała wiele przyjemności.
Czy jest coś piękniejszego, niż zanurzenie się w świecie wykreowanym przez twórców, poznawanie i odkrywanie wszystkich sekretów danego produktu po kolei?
Dla niektórych – jak najbardziej.
Bo w końcu – po co mamy iść tu i tu, skoro możemy przeteleportować się w dane miejsce jakimś kodem?
Po co nauczyć się sposobu na zneutralizowanie jakichś przeciwników, skoro można wstukać w konsoli „kill” albo przejść przez bandę „na nieśmiertelności” i z nieskończoną liczbą naboi?
Tak właśnie prezentuje się myślenie „cheaterów”.
Jeszcze gorzej jest w rozgrywkach wieloosobowych.
Człowiek na szczęście pomyślał i oszustów ma w zwyczaju usuwać z serwerów czy blokować ich dane internetowe tak, aby nie mogli już nigdy dołączyć do danej rozgrywki.
Niestety i druga strona, czyli właśnie oszuści, wciąż się namnaża i raz po raz atakuje. Psują w ten sposób nie tylko zabawę sobie, ale także innym ludziom, co jest zwyczajnym przykładem braku jakiejkolwiek kultury osobistej.
Teraz pomyślmy przez chwilę.
Nasz znajomy poprosił nas o upieczenie ciasta. Cały dzień jest wolny, nie mamy jakiejkolwiek pracy w planach, a jednak, choć potrafimy, strasznie lenimy się w kwestii wykonania wypieku.
Nagle żarówka pojawia się nad naszą głową. „Przecież identyczne ciasto widziałem wczoraj, kiedy przechodziłem obok piekarni!”.
Ubieramy się więc, wychodzimy, kupujemy produkt, wracamy do domu i „nasze” dzieło wręczamy znajomemu. Ten dziękuje nam serdecznie, ale chwilę potem zdziwienie już maluje się na jego twarzy. „Skąd się tutaj wzięła nalepka tej piekarni z tamtej ulicy?”
Zakłopotani postanawiamy o wszystkim zapomnieć, nie wdawać się w, dla nas, zbędne tłumaczenia i wyprosić znajomego z mieszkania.
I dopiero w tym momencie myślimy sobie: „Jakby fajnie było, gdybyśmy sami upiekli to ciasto. Pachnące i smaczne. Nie gotowe.”
Jednak jest już za późno. Straciliśmy kontakt ze znajomym, który, dla kontrastu, stracił do nas zaufanie.
Ludzie, którzy chodzą na skróty są więc, jak widać, zwykłymi ofiarami własnych działań.
Nie będę tutaj już nawet mówił o konsekwencjach, które wiążą się z takim „cheatowaniem”.
Problemy ze stabilnością gier, problemy (jeśli chodzi o rozgrywkę wieloosobową) z dostępem i zaufaniem, czy to fundamentalne psucie sobie zabawy.
Oczywiście pisząc ten felieton nie mam na myśli ludzi, którzy po kilkukrotnym przejściu gry i poznaniu wszystkich jej sekretów chcą po prostu przetestować pozostałe możliwości produktu odpowiednimi komendami.
Mam na myśli ludzi, którzy umyślnie, od początku do końca psują wszelką przyjemność płynącą z rozgrywki, a później chwalą się, że to oni pierwsi ją ukończyli, że to oni „zbili” najlepsze statystyki.
Po co więc ludziom oszustwa? By najzwyczajniej w świecie dać pole do popisu swojemu lenistwu.
Autor:
Gigsav
Forum: W co obecnie grasz?
Forum: Recenzja GTA V (PC)
Forum: Sprzedam zewnętrzny dysk twardy 1 TB.
Forum: Recenzja The Elder Scrolls IV: Oblivion.
